WEEK #91 HOW ARE WE DOING? A Dutch blog… 15 maart: koersen voor kansen

99%RIDE. Een bijzondere stichting. Klein en groot tegelijk. Klein, want het bestaat maar officieel uit drie mensen en een handje vol bijzondere vrienden, familieleden en kennissen die zich inzetten voor hetzelfde doel.
Groot, want 99%RIDE spreidt zich uit van het noordelijkste puntje van Alaska tot aan het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Bijna 30.000km. Onderweg heeft 99%RIDE met duizenden mensen gesproken en deze ook betrokken bij het doel voor ogen; kinderen in Midden –en Zuid-Amerika helpen, voornamelijk met educatie. Waarom? Omdat 99%RIDE gelooft dat je met educatie de cyclus van armoede kunt doorbreken. Kinderen verdienen allemaal een kans in deze wereld, en door een klein beetje te delen kunnen wij heel veel bereiken.

30.000km afleggen per fiets. Een behoorlijke afstand. Een paar jaar geleden had ik niet verwacht dat ik ooit op zo’n idee zou komen; een stichting opzetten en gaan fietsen voor 18 tot 20 maanden. Nu weet ik niet beter, het is mijn leven geworden.
DSC_1225
Jaren geleden ben ik begonnen met fietsen, met vrienden en wielerclub Team HBH in Amsterdam, tevens de grootste fanclub en supportgroep van 99%RIDE. Zoals alle jongens van HBH, ben ik op een tweedehands fiets begonnen. Het was een mountainbike, een mooie fiets waar ik een beetje aan kon sleutelen en wat kon aanpassen, ander verzet, snellere banden, zadel, etc. Het fietsen werd steeds leuker, de fysieke en sociale kant, want daar doe je het eigenlijk voor.

Het fietsen werd ook steeds zwaarder. De koersen werden langer en ik had soms slapeloze nachten, vooral voor een zware koers. De nervositeit bleef. Altijd eigenlijk. De weken voor mijn eerste koers van meer dan 100km waren slopend. Ben ik fit genoeg? Heb ik genoeg kilometers gemaakt? Ben ik snel genoeg? Kan ik de koers überhaupt wel uitrijden? Vragen die elke wielrenner weleens heeft.
De avond voor de tocht is altijd moeilijk, vroeg naar bed, of toch nog wat drinken met vrienden, alleen om de spanning eraf te halen? Hoeveel uur kan ik nog slapen voor de wekker gaat? Wat moet ik eten voor ontbijt? Heb ik genoeg repen voor onderweg? Het laatste wat je wil is een hongerklop…

De afgelopen jaren ben ik, samen met Team HBH, gegroeid in het amateur wielrennen. Het werd elk jaar wat serieuzer bij de ploeg; de koersen werden zwaarder, de fietsen moderner en lichter en er werd zelfs een uniform gemaakt. Een koers van 100km of langer was “gewoon” geworden. De langere tochten, zoals Luik-Bastenaken-Luik en de Amstel Gold Race waren de nieuwe uitdagingen. 200km en langer, tot bijna 300km soms. De zwaarste, La Marmotte in Frankrijk, was de ultieme uitdaging.IMG_0777

Als je niet aan het trainen was dan redde je het simpelweg niet. Kilometers maken was de enige mogelijkheid. Tijd maken om te fietsen, kleine koersen in het weekend, proberen te trainen doordeweeks en opbouwen tot de “grote dag”.
De nervositeit is er nog steeds. Ook nu met 99%RIDE. Als ik weet dat er een lange of zware dag aankomt dan ben ik nog steeds nerveus. Dezelfde vragen spoken door mijn hoofd en ik slaap soms wat minder goed.

Iedereen die 15 maart meedoet met 99%RIDE Amsterdam doet iets bijzonders. Voor hunzelf en ook voor anderen. Persoonlijk zal dit voor veel mensen een mijlpaal zijn; 99km of 198km, welke afstand je ook aflegt, het blijft een uitdaging.

Naast de fysieke uitdaging is er natuurlijk ook de kant van het fondsenwerven. Iedereen probeert zoveel mogelijk op te halen voor de projecten die wij steunen, het team dat het meeste ophaalt wint een prijs. Via vrienden, familieleden en kennissen worden er donaties opgehaald voor het goede doel, er wordt “gedeeld”. Iets dat voor 99%RIDE erg belangrijk is.
10525851_889181211109564_3667288736283480757_n

“Wat kun je missen?” vraag ik aan veel mensen?
“Heeft het invloed op jouw persoonlijke leven?” Als je hier “nee” op antwoord dan kun je dit toch delen met anderen? Met kinderen die het nodig hebben om naar school te gaan, of om boeken voor ze te kopen? Het is niet zo moeilijk…
Het voorbeeld dat ik aan veel mensen geef is die van de boodschappentas. Kijk hoeveel je hebt uitgegeven aan boodschappen in één week (of een dag!) en neem hier 1% van. Is dat veel geld? Kun je het missen? Wil je het delen?

Deze 1% is meer waard dan veel mensen denken. Tot nu toe zijn alle projecten die ik heb bezocht geholpen door mensen die 1% (of meer, natuurlijk) hebben gedoneerd. Dat is een behoorlijke impact voor alle kinderen die nu een stapje dichterbij een betere toekomst zijn…
99%RIDE heeft drie projecten geselecteerd die direct worden gesteund door iedereen die meedoet op 15 maart. Elk project heeft eenzelfde doel voor ogen; jongeren helpen met hun educatie en toekomst.
Twee van de drie projecten heb ik inmiddels bezocht, in Guatemala en in Bolivia. De volgende is in Santiago, Chile. Help mij zoveel mogelijk op te halen voor deze projecten, voor deze kinderen.
10711060_927333903960961_6001603488396426229_n
Deel deze blog met zoveel mogelijk mensen, misschien kunnen we nog meer wielrenners overhalen mee te doen met de fantastische koers op 15 maart en op deze manier nog meer kinderen helpen. Je kunt je als team opgeven of individueel, de zogenaamde “Lone Wolf” inschrijving.

Ik wens iedereen heel veel succes met het fondsenwerven, de voorbereiding en het fietsen op 15 maart. Het belooft een bijzondere koers te worden!
Ik ben er zelf nerveus voor…

Vanuit Santiago, Chile,

Dirk Spits
Initiatiefnemer en fietser van Stichting 99%RIDE

Share this!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Post Navigation